ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ

Read Time:1 Minute, 58 Second

Χάραξε και δε νυστάζω
Σκέφτομαι τι μου πες χθες
Άσε με να σε κοιτάζω
Κι άμα ξημερώσει ό, τι θες

Γύρισε να σ’ αγκαλιάσω
Τώρα ξέρω πως δε φταις
Άσε με να σε χορτάσω
Κι άμα βγει ο ήλιος ό, τι θες

Στο τσιγάρο που κρατώ
Στον ένα μου θεό
Να μη δώσει να ξημερωθώ

Στο κορμί αυτό το αγγελικό
Στο στόμα που φιλώ
Έτσι μια ζωή θα σ’ αγαπώ

Ξάπλωσε να σε κρατήσω
Κλείσαν όλεσ οι πληγές
Άσε με να σε κοιμήσω
Κι αύριο για σένα ό, τι θες

Γύρισε να σ’ αγκαλιάσω
Τώρα ξέρω πως δε φταις
Άσε με να σε χορτάσω
Κι άμα βγει ο ήλιος ό, τι θες

Στο τσιγάρο που κρατώ
Στον ένα μου θεό
Να μη δώσει να ξημερωθώ

Στο κορμί αυτό το αγγελικό
Στο στόμα που φιλώ
Έτσι μια ζωή θα σ’ αγαπώ

Μουσική/Στίχοι: Ρεμπούτσικα Ευανθία/Ζιώγα Ελένη

Ερμηνεία: Γιάννης Κότσιρας

Πώς αξιοποιείται το μοτίβο του τσιγάρου στο παραπάνω τραγούδι, για να αποδοθεί η ψυχική κατάσταση και η συναισθηματική φόρτιση του ομιλούντος προσώπου; Να απαντήσετε αξιοποιώντας δημιουργικά και τρεις (3) κειμενικούς δείκτες. Εσείς νιώθετε συχνά την ανάγκη να «παγώσετε» μια όμορφη στιγμή στη ζωή σας; Γιατί ναι/όχι; (150 – 200 λέξεις)

Στο τραγούδι «Το τσιγάρο», το μοτίβο του τσιγάρου λειτουργεί ως σύμβολο της έντονης συναισθηματικής φόρτισης του ομιλούντος προσώπου. Η εξομολογητική χρήση του α΄ ενικού προσώπου («στο τσιγάρο που κρατώ») αποκαλύπτει ότι το τσιγάρο μετατρέπεται σε φορέα των σκέψεων και των συναισθημάτων του, λειτουργώντας ως υποκατάστατο της ουσιαστικής ανθρώπινης επαφής, χωρίς ωστόσο να καλύπτει το βαθύτερο συναισθηματικό κενό που βιώνει. Παράλληλα, η υπερβολή «να μη δώσει να ξημερωθώ» φανερώνει την αγωνία του να «παγώσει» τον χρόνο, καθώς το ξημέρωμα συμβολίζει την επιστροφή στην πραγματικότητα και τον φόβο της απομάκρυνσης από τη συναισθηματική πληρότητα της στιγμής. Την ίδια στιγμή, οι προστακτικές («γύρισε», «άσε») εκφράζουν τη βαθιά του ανάγκη για αγάπη και ανθρώπινη σύνδεση.

Προσωπικά, συχνά αισθάνομαι κι εγώ την ανάγκη να «παγώσω» όμορφες στιγμές, καθώς αποτελούν πηγές χαράς και ψυχικής δύναμης. Ωστόσο, αναγνωρίζω ότι η αξία τους ενισχύεται ακριβώς επειδή είναι παροδικές· αν ο χρόνος σταματούσε, θα έχαναν τη μοναδικότητά τους. Γι’ αυτό, επιλέγω να τις διατηρώ ως ζωντανές αναμνήσεις, αποδεχόμενος τη φυσική ροή της ζωής και την αναπόφευκτη εξέλιξη που αυτή συνεπάγεται..

ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΚΛΕΚΤΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΣΤΕΛΙΟ ΚΑΡΑΚΑΡΗ

About Post Author

evi

Ονομάζομαι Εύη Πεπέ και είμαι εκπαιδευτικός-φιλόλογος-συγγραφέας. Είμαι πτυχιούχος της «Κλασικής Φιλολογίας» του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) με μεταπτυχιακές σπουδές στις «Επιστήμες της Αγωγής» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ). Επίσης, διαθέτω σεμιναριακή επιμόρφωση στην «Ειδική Αγωγή» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ) και στην Εκπαίδευση Ενηλίκων του Ινστιτούτου Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης. Εργάζομαι στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης (σχολεία & φροντιστήρια) και συνεργάζομαι με τους εκδοτικούς οίκους 24γράμματα (https://24grammata.com/) και Upbility (https://upbility.gr/), ενώ δείγμα της δουλειάς μου έχει αναρτηθεί στους ιστοτόπους: study4exams.gr, lexigram.gr και https://users.sch.gr/ipap/index.htm

pepeevi@hotmail.com

https://ekpaid-evi.gr